Nga Dardan Blaku
Më doli gjumi para agimit, në shtëpinë e prindve, ku kam jetuar deri në moshën 16 vjeçare. Edhe disa ditë bëhen 35 vjet prej kur nisa për Amerikë, por sa herë që hyj prapë në këto mure, ndjehem sikur kurrë s’jam larguar. Ka diçka në ajër, në erë, në heshtjen e kësaj shtëpie – sikur po më thotë me zë të butë: këtu e ke vendin.
Dola në ballkon, duke shikuar qytetin që flinte. Ajri i qetë, ndonjë lehje qeni në largësi, dhe qielli që ngadalë niste me marrë ngjyrë. Vendosa me zbritë poshtë për një shëtitje nëpër lagjen e fëmijërisë sime.
Në gjysmë gjumi, nana u ngrit e më tha: “Mos dil, se mundesh me hasë në ndonjë qen endacak. Janë të paparashikueshëm.”
– Po, nanë.
Kalova pranë shtëpive të Agronit, Artës, Dardanit, Arzenit, Lavdimit, Blerimit, Samirit, Burimit e shumë tjerëve… Disa ende jetojnë aty ku kanë qenë, të tjerët ose janë shpërngulur në pjesë tjera të qytetit, ose kanë ikë jashtë.
Pas dhjetë minutash, te tatëpjetza e Tashlixhes, tamam siç tha nana, një qen m’u vërsul dhe filloi me lehë me të madhe. E injorova dhe u largua vetë. M’u kujtua djali im, kur qëndroi këtu një vit. Më tregonte se kishte zbuluar një metodë interesante: nëse kishe ndonjë copë ushqimi me vete, thjesht ndaj pak me qenin dhe të len të qetë. Si rezultat i kësaj, gjithmonë mbante një copë ushqimi në xhep. Po sot s’kisha asgjë me vete – kështu që mora guximin dhe vazhdova pa asnjë dhuratë për ta.
Më tutje, aroma e bukës së freskët më tërhoqi te një furrë te rruga kryesore poshtë Tashlixhes. Ndenja pak aty, vetëm për me e shiju erën, duke pa hijet e bukëpjekësve që përgatitshin bukën për ditën. Kalova te berberi i Lulit – aty ku prisnim flokët kur ishim fëmijë. Ende aty. E njëjtë si para dekadash.
Qielli po ndriçonte gjithnjë e më shumë. Veturat e para nisën me dalë në rrugë, njerëzit po shkonin në punë. Kafenetë ende të mbyllura – një sfidë për dikë që ia ka nisë me pasë varësi nga kafeja në Amerikë. Kalova pranë furrës “Saranda-2” – vendi ynë i parë kur kthehemi nga jashtë. Bëjnë burekun ma të mirë, por vendosa me pritë e me hangër mëngjesin bashkë me gruan dhe djalin.
Në të djathtë pashë shkollën teknike që quhej dikur, përballë gjimnazit tim. Tash në rrugë kish filluar jeta – një vrapues, një plak që ecte ngadalë, e një tjetër që, nga pamja, dukej se po kthehej prej një nate të gjatë kafeneve.
Vazhdoj shëtitjen drejt qendrës dhe arrij deri te një park i vogël para Bibliotekës Kombëtare, ku jam duke qëndruar tani. Po marr pak kohë me shiju këtë qetësi të mëngjesit, para se qyteti të zgjohet dhe ky vend të kthehet në një arenë të trafikut dhe zhurmës. Do rri këtu derisa të hapen kafenetë, me shpresë që ta shijoj një kafe para se të vazhdoj ditën.
Po… një turmë qensh po afrohet. Duket se më kanë zënë për “mik të ri të mëngjesit”. Nuk ju pengova, e as nuk më penguan. Në Prishtinë, asgjë nuk të zgjon kaq shpejt sa qentë e rrugës. Nuk kam nevojë më për kafe! 